BURSA (AA) – Çorum’un Alaca ilçesinde 1953 yılında dünyaya gelen Duğan, 20 yaşındayken, babası tarafından ahşap ustası olan eniştesinin yanına çırak olarak verildi.
Mesleği seven ve ustasından işin inceliklerini öğrenen Duğan, Ankara’daki çeşitli atölyelerde çalıştıktan sonra 1993’te Bursa’ya yerleşti.
Burada kendisine bir atölye açan Duğan, mesleğini Tarihi Kayhan Çarşısı’ndaki dükkanında sürdürüyor.
Gürgen ve meşe ağaçlarından sipariş üzerine ahşap dekorasyon ürünleri yapan Duğan, özellikle kuş kafesi, gramofon gövdesi, minyatür ve büyük at arabası gibi ürünler imal ediyor.
Muhsin Duğan, AA muhabirine, Bursa’da 33 yıldır aynı dükkanda üretim yaptığını söyledi.
Bu mesleği yapan kişide mutlaka heves olması gerektiğini belirten Duğan, “Aslında ilkokuldayken başlamak lazım bu işe, çünkü çok zevkli bir iş. Zımpara yaptıkça zevk alırsın. İş önünü kendi kendiliğinden açar. Zevk oldukça o sonra çıraklık, kalfalık, ustalık devam eder.” dedi.
Duğan, bu tür sanat dallarında çırak bulunamadığını söyledi.
Böyle sanatlara sahip çıkılması gerektiğinin altını çizen Duğan, “Mobilya dükkanlarında dahi çırak yok. Çırağın olması için temel olması lazım. Eskiden mesela biz babamız bir adamın yanına veriyordu. Orada çalışmalara devam ediyorduk. O zaman para mı vardı? Para yoktu. Karın tokluğuna çalışıyorduk. Bu meslek insanı aç bırakmaz. İşlerim güzel çok şükür.” ifadesini kullandı.
Duğan, lise öğrencisi olan torununa da bu mesleği öğrettiğini belirterek, onun bu mesleği devam ettirmesini çok istediğini dile getirdi.
Bursa ve Türkiye’nin farklı illerinin yanı sıra daha önce sipariş üzerine İngiltere, Avustralya ve Hollanda’ya da ürün gönderdiğini ifade eden Duğan, “Çalışırken ağacın kokusunu almak çok değişik. Zevkli bir meslek. Ağacı eline her aldığında bir şey çıkartırsın. Ayağını vursan odundur, ama iş yerinde onun kıymetini anlarsın.” diye konuştu.
Duğan, unutulmaya yüz tutmuş el sanatları için belediyelerden kapalı pazar yeri gibi bir mekan talep ettiğini ve bu sayede insanların da bu meslekleri tanıyabileceğini belirterek, sözlerini şöyle tamamladı:
“Dükkanıma saat 8’de gelirim. Sanki köşede insanlar bana not verecek. O kadar işime dikkatliyimdir. Gelmeyeceksem de çevredeki esnaf arkadaşlarımın haberi vardır. Müşterimin dahi haberi vardır gelip gelmeyeceğimden. Gün boyu o gün elimde ne iş varsa ona devam ederim. Sobayı yakarım kışın. İşime sobanın başında devam ederim. Kışın saat 16.30’da, yazın saat 18.00’da dükkanı kapatırım.”
Muhabir: Saliha Nur Köksal
