GAZIANTEP (AA) – Gaziantep Üniversitesi’nde gerçekleşen bir aktifliğe katılan Kamacı, 18 Mart’ta Gazze’ye Ürdün Rahma Derneği ve Avrupa Filistinli Tabipler Derneğinin tertibiyle, 25 kişilik grupla Mısır’daki Refah Hudut Kapısı’ndan ulaştıklarını ve 2 Nisan’a kadar vazife yaptıktan sonra döndüğünü söyledi.
Diyarbakır’da özel bir hastanede çalışan Kamacı, AA muhabirine, Gazze’de az sayıda sıhhat kuruluşunun ayakta kaldığını, ameliyathane sayılarının yetersizliğinden ötürü hangi hastanın evvel ameliyata alınması kararını vermekte tabiplerin zorlandığını söz etti.
Bomba sesleri altında insanları tedavi etmeye çalıştıklarını anlatan Kamacı, “Uçak geliyor bombayı atıp, gidiyor. Şehit olanlar oluyor, enkazın altından canlı çıkarılanlar da Gazze’deki ayakta kalan birkaç tane hastaneden birinde acillere doluşturuluyor. Bizler elimizden geldiğince yaralıların tedavilerini, acil ameliyatlarını yapmaya çalışıyorduk. Pek çok zorluğumuz vardı. Daima bomba seslerinin altında, bazen hastanenin çok yakınına düşüyordu ki hastane bile bazen sallanıyordu. Bombanın basınç tesiriyle camlar kapılar çarpıyordu.” dedi.
Böyle bir ortamda sıhhat hizmeti vermenin çok güç olduğunu, hastanelerin külliyen dolu olduğunu anlatan Kamacı, kelamlarını şöyle sürdürdü:
“Hastanelerin bütün koridorları bazen acil hastaları ameliyata götürürken koridorları dolduran çadırlara takılıp geçemediğimiz oluyordu. Bütün hastalar acile yönlendirildiği için yoğunluktan ötürü radyoloji ve tomografi bunlarda bir sürü sıra oluyordu. Bazen 15-20 hasta ameliyat olması için geldiği vakit ameliyathane sayısı yetmiyordu. Acil olduğu halde bazen hastaları bekletmek durumunda kalıyorduk. İki tane hasta var, bir tane ameliyat salonu boş. İkisinin de ameliyata gereksinimi var. Hangisini alacaksınız? Mesela, birinin dalağı kanıyor birinin bağırsakları delinmiş, karar vermekte çok zorlanıyorduk. Birini ameliyata alıp başkasını bıraktığınız vakit öbürü ölebilir. En çok zorlandığımız şeylerden biri de hangi hastayı bu türlü durumlarda ameliyata alacağımızın kararını vermekti. Birini alıyorduk ameliyattan sonra oburu yaşıyorsa onu ameliyata alıyorduk.”
“Ağrı duymuyorlarmış üzere reaksiyon vermeleri mucizevi bir durumdu”
Gazze’ye atılan bombalar sonrası acil servise en çok bedeninde yanık oluşmuş çocukların getirildiğini tabir eden Kamacı, bu olayların Türkiye’de karşılaştıkları olağan yanık olaylarından farklı olduğunu bildirdi.
Kamacı, “Biz Türkiye’de birçok yanık hastası görüyoruz. Beden yanınca derisi kalkıyor, dökülüyor bazen kemiklere kadar lakin çocuğun nefesinde bir sorun olmuyordu. Orada yanık hastalarının yüzünde bir yanık var fakat yüzlerinde çok bir yanık olmadığı halde çocukları entübe etmek zorunda kalıyorduk. Bu türlü olunca insanı düşündürüyor. Kanıtlayacak bir şey yapamadık fakat sanki kimyasal bir gaz mı yakıyor bunları? Nefes borusunu yakan şey ne? Çocuğun dudağını yakmayan bir şey nefes borusunu nasıl yakmış olabilir ki çocuk entübe edilmek zorunda kalsın? Bu cins sorular aklımıza geliyordu fakat maalesef bunları ispatlayacak, kanıtlayacak elimizde bir imkan ve çalışma yoktu.” tabirlerini kullandı.
Kamacı, bedeninde kesimli kırıklar, dikişler ve yaralar bulunan insanlara kolay bir ağrı kesici ilaç verdiklerini, bazen ise onu da yapamadıklarını belirterek, bu şahısların hiç acı çekmiyormuş üzere durmasının kendisini şaşırttığını vurguladı.
Bu durumu mucize olarak nitelendiren Kamacı, kelamlarını şöyle tamamladı:
“Bu tıbbi olarak açıklanması sıkıntı, benim de anlayamadığım, açıklayamadığım mucizevi şeylerdi. Bu insanların bu kadar büyük travmalara güya ağrı duymuyorlarmış üzere reaksiyon vermesi sahiden çok farklı ve mucizevi bir durumdu. Gazze halkı savaşa, soykırıma, zulme, kayba, aç ve susuz kalmasına yani bu kadar şeye karşın hala morallerinin yüksek olması, hala psikolojilerinin güçlü olması, hala bir depresyona girmemiş olmamaları, şikayet dahi etmiyor olmaları Gazze halkının ne kadar imanlı, inançlı, ne kadar kutsallarına, vatanlarına bağlı olduğunu resmen pratikte de bize göstermiş oldu. Değil depresyona giren, isyan eden, değil hengame eden, değil yağmalamalar bunların hiçbiri olmadığı üzere bir de üstüne şükrediyorlardı. Biz ağlıyorduk onlar gülüyordu. Bu türlü imanı yüksek, inancı sağlam, kaybettiklerinin hepsini kayıp olarak değil Allah için verdikleri bedel olarak görüp ve bunun karşılığını kesinlikle ahirette alacaklarını o kadar eminlerdi ki bu onları üzmüyor tersine sevindiriyordu.”
Muhabir: Yusuf Orak
