SAMSUN (AA) – Ailesi tarafından 2 aylıkken götürüldüğü hastanede lösemi teşhisi konulan Elisa Eylül için uygun donör arayışına başlandı.
Aradan geçen süreçte donör bulunamayınca Elisa Eylül’e 17 yaşındaki ağabeyi Muhammed Vehbi Akçay’dan nakil yapılmasına karar verildi.
Geçen yıl mart ayında Ankara’daki LÖSANTE Çocuk ve Yetişkin Hastanesi’nde yapılan ilik nakliyle küçük Elisa Eylül sağlığına kavuştu.
Anne İclal Akçay, AA muhabirine, kızının uzun ve zorlu bir tedavi sürecinden geçtiğini söyledi.
Küçük kızına götürdükleri hastanede lösemi tanısı konulduğunu belirten Akçay, “Tek tedavisinin nakil olduğu söylendi ve nakil için uygun donör arayışına girildi. Bizlerden de kardeşlerden de alındı. Ağabeyi yüzde 70 uyumlu çıkmıştı, bizler yüzde 50’deydik.” dedi.
Türkiye ve dünya genelinde daha yüksek uyumlu donör arandığını ama bulunamadığını dile getiren Akçay, oğlundan nakil yapılmasına karar verildiğini anlattı.
“Bir yeri ağrıyor ama neresinin ağrıdığını bilemiyorsun”
Bu dönemde kızı Elisa Eylül’ün bebek olmasının zorlukları bulunduğuna işaret eden Akçay, “Bir yeri ağrıyor ama neresinin ağrıdığını bilemiyorsun. Konuşamıyor, derdini anlatamıyor, sadece gözlerinin içine bakıyor ve çaresizce senin anlamanı bekliyor. Zordu, tek başımaydım. Çok şükür, bugün sağlığına kavuştu.” ifadelerini kullandı.
Akçay, LÖSEV’in kendilerine hem tedavi hem de psikolojik açıdan büyük destek verdiğini vurgulayarak, şunları kaydetti:
“Psikolojik olarak çok kötüydüm. Tanı konulana kadar çocuk kanlı kusuyor ve nedenini bilmiyorsun. Çok kötü bir şey bu. Samsun’dayken psikolojik olarak berbattım. Kimseyle görüşmek, konuşmak istemiyordum. Sadece bebeğime sarılıp ağlıyordum.”
“Donör olmak hiç zor değil, herkes donör olmalı”
Muhammed Vehbi Akçay ise kardeşine umut olmanın mutluluğunu yaşadığını dile getirdi.
Aileden yüzde 70 uyumlu sadece kendisinin bulunduğuna dikkati çeken Akçay, “Kardeşime de babama da bütün ailemize baktılar. En sonunda benden almaya karar verdiler.” diye konuştu.
Küçük bir işlemle kardeşine umut olduğunun altını çizen Akçay, “Donör olmak hiç zor değil, herkes donör olmalı. Bu kadar küçük bir işlemle herkesin hayatı kurtulabilir.” dedi.
Kardeşinin tedavi döneminin zor bir süreç olduğunu belirten Akçay, “Biz buradaydık, annem Ankara’daydı, LÖSANTE Hastanesi’nde tedavi görüyordu. Bizim için zor bir süreçti, tabii ki kardeşim, annem için çok daha zordu. Arayarak, konuşarak, mesajlaşarak hep onların yanında olmaya, destek olmaya çalıştık.” diye konuştu.
Muhabir: Batuhan Dişbudak
